Koolskamp

Dat ik mijn mama graag zie, is een understatement. Alleen voor haar, de vrouw die mij het leven geschonken heeft, wil ik mijn leven riskeren & de trein nemen richting Lichtervelde (aka dat ene station waar het geweldig meurt naar alles wat slecht is in deze wereld) om dan per bus door te steken naar Koolskamp. Avontuur noem ik dat, zo in één rit gebruik maken van de NMBS- en De Lijn-diensten.
Voor degene die het nog niet wisten, ik ben afkomstig uit Koolskamp. Een zeer zeer zeer klein dorp gelegen diep in de West-Vlaanders. Vergis u niet, ik heb het niet over Oostkamp maar KOOLsKamp. Oostkamp is een samenleving gelegen nabij Brugge. Dit dorp heeft een bibliotheek, een stadhuis, een treinstation en nog een aantal ander zaken die wijzen op beschaving. Koolskamp ligt wel… niet echt in de buurt van iets.  De dichtste supermarkt is direct 6 km verder rijden, het stad (als in de geografische locatie waar een H&M aanwezig is) ligt direct 12 km verder en voor een middelbare opleiding moet je al snel 10 km reizen.
Wat alles nog triester maakt is dat de bus -enkel op weekdagen- maar enkele keren op de dag passeert. ALS deze zich aan zijn dienstregeling houdt, want ja het blijft De Lijn.

Wat we wel hebben in Koolskamp zijn acht kappers! Geen bibliotheek, geen gemeentehuis, geen vlot opperend openbaar vervoer, maar wel kappers! En het moet gezegd zijn, je vindt nergens ter lande zo’n schoon gelegde permanenten & coupes, we zitten hier met enkele meesters.
Ook doen we hier aan Kunst, daar zorgt de KKK voor. U leest het goed: de Koolskampse Kunst Kring. Menig geschoold persoon zou misschien een verkeerde associatie maken met de naam van deze organisatie maar daar hebben veel Koolskampenaren geen problemen mee, we kunnen hier wel tegen een beetje politiek incorrect. Het zal dan ook niet verbazen dat Koolskamp vroeger bekend stond als ‘Klein Berlijn’.
We zijn ook dierenliefhebbers want in mijn dorp wonen er trouwens meer varkens -ook beter gekend als ‘zwientjes’ hier in deze contreien- dan mensen. ‘Ruraal’ is misschien de beste term om Koolskamp te beschrijven, al dekt het niet de volledige lading.

Puberen is was waarschijnlijk voor niemand een pretje maar puberen in Koolskamp was gewoon regelrecht fataal/catastrofaal. Daarom wil ik vandaag niet enkel een gelukkige Moederdag wensen aan dé drie vrouwen in mijn leven: mijn liefste Mama, mijn bad-ass Mémé en de mijn fantastische Schoonmoeder. Nee, vandaag ik wil ook een dikke ‘dankjeschoon’ zeggen tegen alles mama’s van de vriendinnen & ex-vriendjes, ze hebben collectief mijn puberende ik van de ondergang & verveling gered. Merci!

Mr. Fix-It

Het is bijna een jaar geleden dat mijn beste mij in huis heeft genomen. Ik weet zeker dat hij het zich een keer of duust heeft beklaagd, maar sinds we elkaar nog niet naar de keel gevlogen zijn, kan ik stellen dat het allemaal goed loopt. Dat allemaal ondanks ik zo overtuigd was dat ik noooooit met iemand voor mijn vijfentwintigste ging samenwonen want ik was zo kei-onafhankelijk en zo kei-zelfstandig en een moderne vrouw als ik had geen man in huis nodig. NOT.

Zo een man in huis, dat is eigenlijk zo mis nog niet. Dat kan de vuilzak buiten zetten, dat pompt de banden van je fiets op, dat houdt uw bed warm en dat kan dingen herstellen. Een handigheid dat gisteren schitterend van pas is gekomen.
Er zijn weinig dingen in het huishouden die me dierbaar zijn, maar ik zou niet meer zonder mijn wasmachine & droogkast kunnen. Zonder te zeveren kan ik zeggen dat ze een existentie van mezelf geworden zijn.  I kid you not.
De paniek was dan ook groot toen ik gisteren opmerkte dat een rood lampje was beginnen branden. Ik ben niet de handigste thuis maar er is één iets wat ik wel begrijp: groene lampjes zijn goed, rode lampjes betekent problemen. Rationeel als ik ben, ben ik gewoon maar hysterisch beginnen gillen en manisch op zoek gegaan naar een emmer & dweil. Want ja, er zat nog was (de machine was halverwege gestopt) in en dat kon ik onmogelijk twee dagen laten zitten in afwachting van een loodgieter. PLUS! ik had nog twee manden was staan. U ziet maar, mijn tilt slaan was dus zeer gegrond.
Dat was buiten Andrew gerekend. Na een volle 10 minuten onbesuisd gedoe & zacht gesnik stelde hij voor om even te kalmeren zodat hij op het gemak een oplossing kon zoeken op Youtube.
Zeven minuten en vijf emmers water later was het probleem opgelost. Blijkt dat drie kleine haarspeldjes die nog in broek staken, de pomp van de wasmachine hebben verstopt. Het was dus mijn eigen, idiote, stomme schuld. Punten voor mezelf & nog een uitstekend plan dat in mijn goed-ideeën-boek kan.

Ik kan eigenlijk alleen maar besluiten dat het voor mijn algemene gezondheid misschien geen slecht idee is om bij mijn beste te gaan inwonen.

Ik snap het niet

Het universum is een complex, gelaagd ding en, geloof het of niet, soms snap ik het allemaal niet zo goed.

Zoals: waarom, in godsnaam, hebben ze een Nederlandstalige musical van Shrek gemaakt. Zijn de subsidies dan toch niet op? Sponsort Joke de Schauvliege eigenhandig Music Hall? Heeft een of andere louche typ te veel tijd? Ik heb een lichtbruin vermoeden dat DreamWorks toch niet met dit idee is komen aanzetten.  Ik snap het niet.

Ook, waarom hebben alle mannen een manische doodsangst om maandverband- en/of tamponverpakking aan te raken? Voor zover ik weet is het niet giftig, het implodeert niet en het is niet bezeten door Satan. Nee, ik snap het niet.

Die kandidaten van American Next Top Model zijn toch ook niet allemaal juste. Als ik een fancy knip-beurt zou krijgen van een veel te dure & heel erg professionele kapper, zou ik bijzonder gelukkig zijn. Neen, beginnen allemaal bloed & moord te schreeuwen. Ik snap het niet.

Ik hou van anything fashion, mijn visa-kaart zal graag getuigen, maar ik trek de grens bij 0°graden Celsius.
Comfort & functionaliteit halen het in deze barre tijd van leutigheid en ‘in-de-mode-zijn’. Graag haal ik mijn thermisch ondergoed en platte schoen boven, ja zo gaat dat als je niet de meest elegante, warmbloedige persoon bent hier op aarde.
Zie ik dan toch enkelingen met meters hoge hakken door de sneeuw ploegen. Hoe is dat in godsnaam mogelijk? Ik haal het niets eens om een middag te shoppen op hakken, laat staan dat ik een spekgladde baan zou bestijgen op torenhoge stelten. Dat is vragen om problemen. Hoe doen die dat, zo zonder de 100 te moeten bellen. Ik snap het niet.

Om even in de sfeer te blijven: Wie zoekt nu vrijwillig de koude op?! En wie spendeert daar nu zijn vakantie-dagen aan. Om dan een hele dag buiten in de kou, samen met een horde dronken Nederlanders van wintersport te doen. SPORTEN IN DE KOU, EN DAT MET WAARSCHIJNLIJK EEN DIKKE KATER. Ben ik nu de enige bij wie dit redelijk absurd klinkt! Moest iemand me vragen hoe Inferno eruit ziet, wel daar heb je het. Sneeuwvakanties, nee ik snap het niet.

Meeste personages uit De Rechtbank. Ik snap het niet.

Dat en Kwantum-fysica, dat snap ik helemaal niet.