Amsterdamned

Soms heeft een mens nood aan wat avontuur. Je weet wel, zo wat spanning & sensatie. Sommige mensen springen dan uit een gemotoriseerd voertuig, andere foefelen graag met gevaarlijke dieren, maar wij (ja ‘wij’ want er is niets mis met een ‘wij’) gaan graag op safari. En dat doen we niet enkel uit een voorliefde voor leutige zoogdieren, nee team Vergauwe-Vassallo is bijzonder geïnteresseerd in de wetenschap. Daarom waren we afgelopen weekend in Amsterdam: hipsters & perverts spotten in hun natuurlijke habitat. Geen uitzonderlijk fenomeen,want ze dwalen overal op deze aardkloot rond, maar het blijft een zeer intrigerend schouwspel. Zeker als het onderzoeksobject in kwestie enkele geestverruimende middelen op heeft.

IMG_3276

Na enkele dagen diepgaand (no pun intended) onderzoek en grondige observatie kon ik toch enkel dingen bemerken

  • ‘Met zicht op tuin’ betekent niet: een idyllische, zonovergoten kamer uitkijkend op een prachtige groene oase gelegen in het centrum Amsterdam.
    Nee, concreet betekent dat je tegen wil en dank opgesloten wordt in een kelderkamer die half verzonken ligt onder het grondniveau. Dat ‘zicht op de tuin’ vertaalt hem vooral in een triest ogende, grijze kiezeltuin waar enig levend organisme geen kans maakt om overleven.
  • Britten & alcool is sowieso al geen schitterende combinatie, daar zijn Geordie Shore & The Valley een mooi voorbeeld van. Maar smijt daar nog eens wat weed & hoeren tegen en het feest is compleet. Begrippen als  ‘Marginaal’ en ‘Overlast’ werden dit weekend eigenhandig geherdefinieerd door enkel Britten. Eerlijk, zoiets zou gewoon illegaal moeten zijn. O wacht! In meeste landen is dat ook zo…
  • De Homo Turisticus wacht al graag eens in een rij, liefst voor een museum. Meeste hebben dan ook niet door dat ze eigenlijk  aanschuiven voor de ingang van het restaurant en niet het ticketloket. Met andere woorden: veel beteuterde gezichtjes aan het Rijksmuseum.
  • Voor de mensen die jaarlijks uitkijken naar de Sinksenfoor of die niet genoeg kunnen krijgen van de half-vasten-foor of een grote adept zijn van felle lichtjes en luide, obscene trance, één plaats jongens: het Leidseplein op een vrijdagavond. Ik beloof u spektakel & sensatie.
  • Eten in Nederland is altijd een beetje….spannend. Het is altijd een beetje schipperen tussen” niet-fijnd” en “verhoogd risico op salmonella”.

Soit, alle gekkigheid op een stokje, het moet gezegd zijn: deze ontdekkingsreiziger heeft zich vreselijk geamuseerd in het land der windmolens, klompen & tulpenbollen. Eindeloos dolen door & over de Amsterdamse grachten is een must. Maar voor de gestructureerde stad-trippers heb ik hier enkel tips.

IMG_3307

Koffie leuren kan altijd bij de zeer gezellige KOKO.
Deze concept-store extra-ordinaire is niet enkel leuk om een bakje troost naar binnen te werken, je kan er eveneens leutig winkelen want de koffiebar/shop herbergt enkele waanzinnige designcollecties.

Aperitieven doe je het best aan/in de Negen Straatjes. Een rosétje nippen aan de grachten terwijl de zon op je snoet schijnt, dat noem ik ” schoon leven”.
Voor zover ik weet is een verbrand hoofd niet de komende trend van zomer 2013, dus zonnecrème is een must.

Mijn absolute lunch & dinner-aanrader is de De Ponteneur. Geen fancy haute cuisine, gewoon een heerlijke keuken tegen een eerlijke prijs.

IMG_3294

photo(1)

Bezoek eens een markt!
Bloemen & lokale delicatessen vind je op de Noordermarkt, de mooiste schatten van Amsterdam vind je op de vlooienmarkt bij de stadshallen.

IMG_3298

Naast de Negen Straatjes is 1953 Retro & Chic mijn paradijs. De meest unieke vintage-stukken verstopt in een klein huiskamertje.
Smachten, zuchten en wegdromen zonder uzelf compleet te ruïneren.

IMG_3295  IMG_3277

En vergeet vooral de Haarlemmerstraat niet! Het Nederlandse antwoord op Brick Lane.
Een straat volgestouwd met designwinkels (&K), eethuisjes, muziekpaleizen & filmhuizen.
Neem vooral je tijd & kuier even rond.

Meer nuttige adresjes vind je hier
(Dank u schoon Amaury)

Bounce

Vakantie? Check! Vermits de winter een kleine vijf maand geduurd heeft, verwacht ik niet veel zon in dit klootjesland. Daarom vliegen we ook dit jaar vliegen terug naar The Motherland.
Niet alleen ga ik daar een hoognodige portie Vitamine D opdoen, ik ben ook van plan om daar een dansje te placeren.
Waardadde? Wel, de 26ste juni doen ze daar terug van Isle of MTV. Feest!
Een prachtige historische setting gevuld met wat ordinaire pop-muziek & veel leutige drankjes.  I’M GAME!
Hoog tijd voor wat extra dansoefeningen, want verder dan een mismaakte Booty-Pop geraak ik niet.
Gelukkig heb ik twee helden (dank u Moeder,  dank u Jan) die me snel te hulp schoten met enkel fijne tutorials.

Getagged , , ,

Walkie Talkie

“Lief, Ik trek het niet meer, ik zit gewoon te sterven achter mijn bureau, ik ga morgen ontslag nemen”
Daar stonden we dan, twee maand geleden, ik achter mijn strijkplank en een kapotte Andrew aan de deur. Wat doe je dan in godsnaam.
Echt verschieten was het niet, ik wist al langer dat het een en ander niet goed zat. En dat beterde niet toen enkele collega’s aankondigden dat ze hun eigen bedrijf gingen starten. Er waren verschillende redenen waarom hij verandering zocht, maar de hoofdreden was toch omdat de uitdaging compleet weg was.

Dusja; daar stonden we dan, in onze living klaar om een zot groot risico te nemen want ja.. daar blijven werken was geen optie meer.
Mijn eerste vraag was “Oke, wat gaan we doen?”. Dit was geen jij- of ik-situatie meer, ontslag nemen doe je met twee, zeker als je met een lening zit. We zijn dan maar beginnen rekenen, samenzitten met de ouders, kijken wat we nodig hebben om een maand te overbruggen.
Mijn tweede vraag volgde snel: “Wat wil je nu gaan doen?” Zijn eerste antwoord was “Vooral niet in eenzelfde situatie terug terecht komen”. Niet echt een concreet antwoord, maar toch al een plan. Het was gewoon moeilijke vraag want het heeft een eind geduurd tot Andrew eruit was wat hij nu net wou doen.

De bal is pas echt beginnen rollen toen Andrew met Marie & Valerie (door meeste onder ons gekend als twee frisse PR gazellen) is beginnen nadenken. Wat leutig praten mondde al rap uit in enkele zotten plannen. Plannen die toch niet zo frivool bleken te zijn…eigenlijk waren ze behoorlijk haalbaar mits enige ondersteuning. Enkele dagen/weken later was de kogel door de kerk:  Hallo eigen bedrijf starten, hallo Walkie Talkie, hallo 1/3 zaakvoerder in mijn huis.

Voor iemand die het verschil niet kent tussen langetermijnsparen en pensioensparen, was dit heel erg snel volwassen worden op een heel korte tijd. Als ik het nu zo lees, de laatste weken/maanden van mijn leven gecondenseerd in een notendop, lijkt het allemaal zeer lichtvaardig en onbekommerd. Maar geloof me vrij, dat was het niet. Al had ik het een schitterende verwerkingsmethode/compensatiegedrag: heerlijk hard schipperen tussen pure ontkenning van de hele situatie (“Nee mama, alles loopt hier zo vlot! En het werk? Definieer werk es..”) & hardnekkig geloven in idiote illusies (“Volgend jaar ligt er zo hard in een Chanel in mijn kast!”). Niet het beste aanpak maar ik wijt het aan een chronisch slaapgebrek.
Maar aan een iets heb ik toch nooit getwijfeld: Andrew. Hoe crazy zijn plannen ook mogen zijn, ik zou hem volgen tot het einde van de wereld en verder.

Roger that?

Over and out.

Volg

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 51 other followers

%d bloggers like this: