I had a dream

Ik ben altijd al een dromer geweest. En hoe zotter hoe beter want niets ging/gaat me tegenhouden.
Zo ben ik op 14-jarige leeftijd naar Gent vertrokken omdat ik kunstonderwijs wou volgen. En ik ging wereld veroveren. Iedereen verklaarde me zot maar dat was juist een extra stimulans. Het was niet de gemakkelijkste periode uit me leven, maar dat doet er niet toe. Het heeft me zoveel bijgebracht, niet alleen in kennis maar ook in levenslessen. Deze plattelandsdochter is in die 4 jaar snel groot geworden.

Ik moet eerlijk zijn, dat dromen is nu een beetje getemperd. Die echte, idiote, zotte dromen zitten momenteel in de ijskast. Dit komt niet omdat ik ouder en realistischer geworden ben, maar dit is eerder te wijten aan mijn CVS. Drie jaar geleden hebben ze deze diagnose bij me vastgesteld en dat heeft mijn prioriteiten serieus gewijzigd. Alles gaat trager, minder is mogelijk en mijn lichaam functioneert niet meer zoals ik het wil. Maar ook dat is oké want ik ben niet terminaal ziek. Ik heb nog een leven, ik heb nog opties. Zelfmedelijden en vast roesten in uw bed is zeer gemakkelijk, maar dat is niet aan mij besteed. Er zijn nog te veel dingen die ik wil ontdekken, beleven,  proeven, zien,… . Mijn zin voor avontuur is eigenlijk alleen maar groter geworden. En dat deels omdat ik nooit gestopt ben met dromen.

Niet Oké

Wat zegt u? Mogen we vandaag gepassioneerd onze mening verkondigen? [is dit sowieso niet de bedoeling van ren blog/wijvenweek...? soit] En het mag over eender wat gaan? Schitterend, want ik heb hier opinies en meningen in overvloed. Ik heb de kunst van ‘mijn mening gepast en ongepast in het rond strooien’  geperfectioneerd. Ongemakkelijke stiltes en verontrustende blikken laten me COMPLEET koud.
Bij deze wil ik van de gelegenheid gebruik maken om iets nieuws de wereld in te sturen, namelijk de rubriek Niet Oké. Er gebeuren te veel dingen in het dagdagelijks leven die echt, u kan het waarschijnlijk al raden, niet oké zijn. Kwestie van deze even te benoemen.

• Een legging is geen broek. Ze zijn bedoeld om onder een kledingstuk te dragen, niet erboven! En het kan mij geen zier schelen dat u een maatje 34 heeft. Dit is geen excuus, ik hoef die kuiltjes in uw kont echt niet te zien.
• “Ge moogt content zijn dat ge een job hebt”. Deze uitspraak krijg ik ook enkel en alleen te horen op familiefeesten. Ik ben geen liefdadigheidsinstelling, mensen hebben me geen job gegeven uit medelijden. Ik heb er hard voor gewerkt, hard voor gestudeerd en ik ben zelf gaan solliciteren. Newsflash: Ik ben geen mongool.
• Het woord “Kunst” te pas en onpas gebruiken. Ik vind het heel fijn dat uw bomma een pot kan draaien maar daarvoor is het nog niet esthetisch verantwoord. Niet alles is kunst!
• Travellers. Pikeys. Ierse zigeuners. Maakt niet uit hoe je ze wilt noemen, ze maken me bang. Ik heb ooit één aflevering bekeken van ‘My Big Fat Gypsy Wedding’ en ik heb het een hele nacht moeten bekopen met nachtmerries. Shit be Scary
• “Postmodern” is het meest verkrachtte woord ooit.
• Allways reclames. “Have a happy Period”.
  ECHT?! Wie…Wat…Hoe…WAAROM?! Zeker mannen. Wel in ieder geval: Have a nice prostate-exam!

Guilty pleasures en kleine kantjes

Dag twee van de wijvenweek, blogpost vol nonsens numero dos.
Vandaag krijgen we dit als opdracht:

“Geef ons dus: uw guilty wijvenpleasures, als ik me liet gaan dan …, uw liefde voor bleitfilms, de chronologie van één van uw breakdowns, wat u echt denkt over andere vrouwen, wat u niemand ooit vertelt (gewicht, hoeveel u echt eet, …), uw onzekerheden, uw werkpunten, waarin u keihard suckt… Of misschien wilt u wel vertellen over die keer dat uw masker wel degelijk heeft gewerkt om ergens te raken, of iets te verkrijgen?

Heel even lachen en dan hard beseffen dat ik eigenlijk een heel lichtzinnig kind ben.

Ik heb wel een paar dingen op mijn kerfstok staan waar ik niet bijzonder trots op ben.

Huilen tijdens een aflevering van Oprah bijvoorbeeld. Eerlijk, het was niet de beste week van de maand om naar dit soort gemanipuleerd emo-televisie te kijken maar ik kan niet alles afschuiven op mijn hormonen want ik huil ook als een baby olifantje wordt geboren of wanneer de ouders van Platvoet sterven.
Ja, ik ben dus een schrei-muil. Kijk, daar, ik heb het gezegd. Maar dit is niet in se negatief. Al dat wenen heeft me toch ooit es uit een heel penibele situatie geholpen. Ik wil er niet te veel over uitweiden maar mocht u ooit betrapt worden op (per ongeluk) zwarte rijden op de trein: huilen helpt.

Daarnaast ben ik hevig verslaafd aan alle reality-pulp dat op de beeldbuis verschijnt. De Bachelor: gezien. So you think you can dance: check! En mijn absolute favoriet, Zo zijn wij getrouwd: staat geprogrammeerd.

Vier vrouwen die elkaars huwelijk mogen beoordelen in ruil voor een reis naar Bali. Sterk staaltje televisie.
Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit loop te verkondigingen want voor iemand die 10 jaar lang kunst heeft gestudeerd, is dit redelijk gênant. Ik hoor naar zwaarwichtige documentaires te kijken die handelen over de impact van het post-modernisme op de 21ste eeuw. Ik zou moeten contempleren voor de essentie van schoonheid. En het volledige oeuvre van Monteverdi zou standaard om mijn MP3-speler moeten staan.

Ja, dat zou mooi zijn. Maar dat is dus niet het geval. Of toch niet tijdens de werkdagen