“Lief, Ik trek het niet meer, ik zit gewoon te sterven achter mijn bureau, ik ga morgen ontslag nemen”
Daar stonden we dan, twee maand geleden, ik achter mijn strijkplank en een kapotte Andrew aan de deur. Wat doe je dan in godsnaam.
Echt verschieten was het niet, ik wist al langer dat het een en ander niet goed zat. En dat beterde niet toen enkele collega’s aankondigden dat ze hun eigen bedrijf gingen starten. Er waren verschillende redenen waarom hij verandering zocht, maar de hoofdreden was toch omdat de uitdaging compleet weg was.
Dusja; daar stonden we dan, in onze living klaar om een zot groot risico te nemen want ja.. daar blijven werken was geen optie meer.
Mijn eerste vraag was “Oke, wat gaan we doen?”. Dit was geen jij- of ik-situatie meer, ontslag nemen doe je met twee, zeker als je met een lening zit. We zijn dan maar beginnen rekenen, samenzitten met de ouders, kijken wat we nodig hebben om een maand te overbruggen.
Mijn tweede vraag volgde snel: “Wat wil je nu gaan doen?” Zijn eerste antwoord was “Vooral niet in eenzelfde situatie terug terecht komen”. Niet echt een concreet antwoord, maar toch al een plan. Het was gewoon moeilijke vraag want het heeft een eind geduurd tot Andrew eruit was wat hij nu net wou doen.
De bal is pas echt beginnen rollen toen Andrew met Marie & Valerie (door meeste onder ons gekend als twee frisse PR gazellen) is beginnen nadenken. Wat leutig praten mondde al rap uit in enkele zotten plannen. Plannen die toch niet zo frivool bleken te zijn…eigenlijk waren ze behoorlijk haalbaar mits enige ondersteuning. Enkele dagen/weken later was de kogel door de kerk: Hallo eigen bedrijf starten, hallo Walkie Talkie, hallo 1/3 zaakvoerder in mijn huis.
Voor iemand die het verschil niet kent tussen langetermijnsparen en pensioensparen, was dit heel erg snel volwassen worden op een heel korte tijd. Als ik het nu zo lees, de laatste weken/maanden van mijn leven gecondenseerd in een notendop, lijkt het allemaal zeer lichtvaardig en onbekommerd. Maar geloof me vrij, dat was het niet. Al had ik het een schitterende verwerkingsmethode/compensatiegedrag: heerlijk hard schipperen tussen pure ontkenning van de hele situatie (“Nee mama, alles loopt hier zo vlot! En het werk? Definieer werk es..”) & hardnekkig geloven in idiote illusies (“Volgend jaar ligt er zo hard in een Chanel in mijn kast!”). Niet het beste aanpak maar ik wijt het aan een chronisch slaapgebrek.
Maar aan een iets heb ik toch nooit getwijfeld: Andrew. Hoe crazy zijn plannen ook mogen zijn, ik zou hem volgen tot het einde van de wereld en verder.
Roger that?
Over and out.
