Weekend Blog Awards

Nachten niet kunnen slapen, maanden gebeden uitsturen naar de lieve goden en weken hopen dat ze dit jaar toch weer zullen passeren. ET VOILA! Vandaag kwam het lang verwachte bericht: De Weekend Blog Awards zijn terug.
Trouwe lezers zullen wel weten dat ik het niet te nauw neem met…welja véél dagdagelijkse zaken, maar dit, dit is een ander verhaal.
Als grote adept van eender welk soort uitreikingsshows, kan ik mijn enthousiasme betreffende deze awards moeilijk onder stoelen of banken steken. Zeker omdat ik zelf een kans maakt om genomineerd te worden. Euforie Alom! Nu kan eindelijk ik mijn droom om deel te nemen aan Miss België opbergen, ik heb een waardig alternatief.
Wees vrij om me te nomineren, wees vrij om het niet te doen. De firma dankt u hoe dan ook.

ps. Alvast mijn excuses voor alle komende spam & zaag-reclame

His & Hers

Je kent ze wel, koppels die geen ‘ik en jij’ maar een ‘wij’ zijn. Ze hebben een vijfjarenplan en ze wandelen kleur-coördinerend door het leven. Met andere woorden: de schrik van iedere zestien-jarige.
Na bijna een jaar samenwonen, merkte ik gisteren een zeer onrustwekkende trend op in mijn huishouden.

His & Hers Hipster Shoes

His & Hers Arm Candy

His & Hers Analoge Kijkdozen

His & Hers Sippy Cups

His & Hers Animal Swag..

… en His & Hers Bovenlipbegroeiing

Mijn innerlijke puber staat alvast hard met haar ogen te rollen maar ah, wat kan het mij schelen, deze hier is oprecht gelukkig.

PS: We do love our Bacon <3

Mr. Fix-It

Het is bijna een jaar geleden dat mijn beste mij in huis heeft genomen. Ik weet zeker dat hij het zich een keer of duust heeft beklaagd, maar sinds we elkaar nog niet naar de keel gevlogen zijn, kan ik stellen dat het allemaal goed loopt. Dat allemaal ondanks ik zo overtuigd was dat ik noooooit met iemand voor mijn vijfentwintigste ging samenwonen want ik was zo kei-onafhankelijk en zo kei-zelfstandig en een moderne vrouw als ik had geen man in huis nodig. NOT.

Zo een man in huis, dat is eigenlijk zo mis nog niet. Dat kan de vuilzak buiten zetten, dat pompt de banden van je fiets op, dat houdt uw bed warm en dat kan dingen herstellen. Een handigheid dat gisteren schitterend van pas is gekomen.
Er zijn weinig dingen in het huishouden die me dierbaar zijn, maar ik zou niet meer zonder mijn wasmachine & droogkast kunnen. Zonder te zeveren kan ik zeggen dat ze een existentie van mezelf geworden zijn.  I kid you not.
De paniek was dan ook groot toen ik gisteren opmerkte dat een rood lampje was beginnen branden. Ik ben niet de handigste thuis maar er is één iets wat ik wel begrijp: groene lampjes zijn goed, rode lampjes betekent problemen. Rationeel als ik ben, ben ik gewoon maar hysterisch beginnen gillen en manisch op zoek gegaan naar een emmer & dweil. Want ja, er zat nog was (de machine was halverwege gestopt) in en dat kon ik onmogelijk twee dagen laten zitten in afwachting van een loodgieter. PLUS! ik had nog twee manden was staan. U ziet maar, mijn tilt slaan was dus zeer gegrond.
Dat was buiten Andrew gerekend. Na een volle 10 minuten onbesuisd gedoe & zacht gesnik stelde hij voor om even te kalmeren zodat hij op het gemak een oplossing kon zoeken op Youtube.
Zeven minuten en vijf emmers water later was het probleem opgelost. Blijkt dat drie kleine haarspeldjes die nog in broek staken, de pomp van de wasmachine hebben verstopt. Het was dus mijn eigen, idiote, stomme schuld. Punten voor mezelf & nog een uitstekend plan dat in mijn goed-ideeën-boek kan.

Ik kan eigenlijk alleen maar besluiten dat het voor mijn algemene gezondheid misschien geen slecht idee is om bij mijn beste te gaan inwonen.