Bag it up

“Studeren is de mooiste tijd van je leven.” Als ik bepaalde littekens, foute kledingstukken en gênante foto’s in rekenschap neem, kan ik alleen maar besluiten dat deze stelling waar is. Maar enige nuance is wel aan de orde, student zijn staat ook synoniem voor iets anders: geen rotte frank op zak hebben.
Fancy dinning beperkte zich meestal tot een spaghetti scoren in de Brug, spiriteuze dranken waren bij voorkeur een of ander obscuur huismerk en een “shop-budget” was een grote, lelijke leugen. Ja, vrijheid & nul verantwoordelijkheid is zeer gezellig, maar ik ben toch blij dat ik me nu 3 volwaardig maaltijden kan veroorloven. Zo slecht is dat werken nog niet. Niet dat ik Rihanna-gewijs van ‘making-it-rain’ kan doen in een of andere louche stripclub, maar een mooi stukje design kopen zit er toch al in.

Zo ben ik dan vreselijk trots op mijn Marie Turnor Lunch Bag. Een pareltje dat ik via de Baroness O. shop heb kunnen scoren. Vergeet die veel te dure Jill Sander & Céline kopieën, deze zacht lederen beauty is the real deal. Dat het is de nieuwe liefde van mijn leven.

Voor de adepten-van-het-betere-werk: Baroness O. verkoopt de tas in twee verschillende kleuren en in drie verschillende maten. Voor meer info & fun verwijs ik jullie graag door naar hun webstek.

Amsterdamned

Soms heeft een mens nood aan wat avontuur. Je weet wel, zo wat spanning & sensatie. Sommige mensen springen dan uit een gemotoriseerd voertuig, andere foefelen graag met gevaarlijke dieren, maar wij (ja ‘wij’ want er is niets mis met een ‘wij’) gaan graag op safari. En dat doen we niet enkel uit een voorliefde voor leutige zoogdieren, nee team Vergauwe-Vassallo is bijzonder geïnteresseerd in de wetenschap. Daarom waren we afgelopen weekend in Amsterdam: hipsters & perverts spotten in hun natuurlijke habitat. Geen uitzonderlijk fenomeen,want ze dwalen overal op deze aardkloot rond, maar het blijft een zeer intrigerend schouwspel. Zeker als het onderzoeksobject in kwestie enkele geestverruimende middelen op heeft.

Na enkele dagen diepgaand (no pun intended) onderzoek en grondige observatie kon ik toch enkel dingen bemerken

• ‘Met zicht op tuin’ betekent niet: een idyllische, zonovergoten kamer uitkijkend op een prachtige groene oase gelegen in het centrum Amsterdam.
  Nee, concreet betekent dat je tegen wil en dank opgesloten wordt in een kelderkamer die half verzonken ligt onder het grondniveau. Dat ‘zicht op de tuin’ vertaalt hem vooral in een triest ogende, grijze kiezeltuin waar enig levend organisme geen kans maakt om overleven.
• Britten & alcool is sowieso al geen schitterende combinatie, daar zijn Geordie Shore & The Valley een mooi voorbeeld van. Maar smijt daar nog eens wat weed & hoeren tegen en het feest is compleet. Begrippen als  ‘Marginaal’ en ‘Overlast’ werden dit weekend eigenhandig geherdefinieerd door enkel Britten. Eerlijk, zoiets zou gewoon illegaal moeten zijn. O wacht! In meeste landen is dat ook zo…
• De Homo Turisticus wacht al graag eens in een rij, liefst voor een museum. Meeste hebben dan ook niet door dat ze eigenlijk  aanschuiven voor de ingang van het restaurant en niet het ticketloket. Met andere woorden: veel beteuterde gezichtjes aan het Rijksmuseum.
• Voor de mensen die jaarlijks uitkijken naar de Sinksenfoor of die niet genoeg kunnen krijgen van de half-vasten-foor of een grote adept zijn van felle lichtjes en luide, obscene trance, één plaats jongens: het Leidseplein op een vrijdagavond. Ik beloof u spektakel & sensatie.
• Eten in Nederland is altijd een beetje….spannend. Het is altijd een beetje schipperen tussen” niet-fijnd” en “verhoogd risico op salmonella”.

Soit, alle gekkigheid op een stokje, het moet gezegd zijn: deze ontdekkingsreiziger heeft zich vreselijk geamuseerd in het land der windmolens, klompen & tulpenbollen. Eindeloos dolen door & over de Amsterdamse grachten is een must. Maar voor de gestructureerde stad-trippers heb ik hier enkel tips.

Koffie leuren kan altijd bij de zeer gezellige KOKO.
Deze concept-store extra-ordinaire is niet enkel leuk om een bakje troost naar binnen te werken, je kan er eveneens leutig winkelen want de koffiebar/shop herbergt enkele waanzinnige designcollecties.

Aperitieven doe je het best aan/in de Negen Straatjes. Een rosétje nippen aan de grachten terwijl de zon op je snoet schijnt, dat noem ik ” schoon leven”.
Voor zover ik weet is een verbrand hoofd niet de komende trend van zomer 2013, dus zonnecrème is een must.

Mijn absolute lunch & dinner-aanrader is de De Ponteneur. Geen fancy haute cuisine, gewoon een heerlijke keuken tegen een eerlijke prijs.

Bezoek eens een markt!
Bloemen & lokale delicatessen vind je op de Noordermarkt, de mooiste schatten van Amsterdam vind je op de vlooienmarkt bij de stadshallen.

Naast de Negen Straatjes is 1953 Retro & Chic mijn paradijs. De meest unieke vintage-stukken verstopt in een klein huiskamertje.
Smachten, zuchten en wegdromen zonder uzelf compleet te ruïneren.

 

En vergeet vooral de Haarlemmerstraat niet! Het Nederlandse antwoord op Brick Lane.
Een straat volgestouwd met designwinkels (&K), eethuisjes, muziekpaleizen & filmhuizen.
Neem vooral je tijd & kuier even rond.

Meer nuttige adresjes vind je hier
(Dank u schoon Amaury)

A Lee Don’t Lie

25, zo oud ben ik. Goedgelovig maar toch niet meer onnozel, hoop ik. Na een kwarteeuw op deze aardkloot ronddolen kan ik toch wel stellen dat ik een beetje levenservaring op zak heb. Genoeg om het verschil te weten tussen oudenwijven gezwets & heet gebakken mythes. Tocht zeker van die goedkope kluchten die ze wel eens in een RomCom durven verkopen.
Bijvoorbeeld; dat hele gedoe rond ‘de prins op het witte paard’. Mr. Big mag dan misschien dé man zijn voor Carrie Bradshaw maar ze heeft er toch lelijk 10 jaar lang miserie mee gehad. De bastard liet haar zelfs staan aan het altaar, dat zou mijn beste toch niet moeten proberen.
Om dan maar te zwijgen van die actrices (ja Eva Mendes, ik kijk naar u) die altijd perfect gemaquilleerd en gekapt ontwaken uit een diepe, vredige slaap.  Je weet wel, zoiets. Ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik ben er toch niet altijd zo charmant als ik uit mijn bed rol, in het beste geval zie ik eruit alsof ik recht uit de film “Alien” ben geplukt.

Maar recentelijk heb ik mijn levenskennis toch moeten bijstellen.
Stel je het volgende even voor: Je stapt een winkel binnen, je gilt op dramatische wijze “Ik heb een broek nodig die me perfect past, ik heb nogal wat junk in mijn trunk”, je krijgt een exemplaar van een zeer leuke verkoper, je past het kledingstuk en je moet bemerken dat deze als gegoten zit. Klinkt ongetwijfeld als de grootste leugen ter wereld, maar dit is wel degelijk echt gebeurd. Jaha, een broek vinden op 5 minuten tijd EN geholpen zijn door een leuke verkoper. Je zou bijna geloven dat de Kerstman ook echt bestaat.
Eerlijk, ik ben er nog niet echt van bekomen. Broeken kopen is veruit de pijnlijkste wat ik mezelf kan aandoen; duust broeken passen die steevast allemaal te klein zijn, traantjes in de paskamers & met legen handen naar huis. Allemaal zeer geweldig voor het zelfvertrouwen en zelfbeeld van een jonge vrouw. En een veel te vrolijke, kirrende verkoopster met een maat -24 helpt op dat moment ook niet echt. Soit.

De broek (en leuke verkoper) in kwestie vond ik bij LEE, gelegen in de Walpoortstraat te Gent. Naast de broeken die er hangen, kan je er ook alle modellen die je online (van het merk zelf, wel te verstaan) vindt ook bestellen. Heerlijk gemakkelijk & dat op een scheet van mijn huis, hallo luxe.
Het is nodeloos om nu nog te stellen dat ik wel fan ben van dit merk, maar toch! Ik ben fan.